Gałczyński Konstanty Ildefons (1905-1953), polski wybitny poeta. 1914-1918 przebywał wraz z rodzicami w Moskwie, ucząc się w polskiej szkole. Pierwszy utwór ogłosił w 1923. Studiował dorywczo filologię angielską i klasyczną na Uniwersytecie Warszawskim. Członek stowarzyszony grupy poetyckiej Kwadryga, współpracował także ze związanym ze Skamandrem, Cyrulikiem Warszawskim.

Od 1931-1933 przebywał w Berlinie, w charakterze referenta kulturalnego polskiego konsulatu, zaś od 1934 w Wilnie. Następnie przeniósł się do podwarszawskiego Anina, podejmując 1936 współpracę z tygodnikiem "Prosto z mostu". W trakcie udziału w kampanii wrześniowej dostał się do niewoli i do końca wojny przebywał w obozie dla jeńców w Altengrabow. Po wyzwoleniu Francji, Belgii i Włoszech w 1946 powrócił do kraju i osiadł w Krakowie, współpracując m.in. z "Przekrojem" i kabaretem "Siedem Kotów". Następnie przebywał przez krótki czas w Szczecinie, by na koniec powrócić do Warszawy.

Twórczość:

Debiutował poetycko-satyryczną powieścią "Porfirion Osiełek", czyli "Klub świętokradców" (1929), rozpoczynając nurt groteski w swojej twórczości. Współistniał w niej typ poety-cygana nie stroniącego od wesołej błazenady z podszytym autoironią głosicielem katastrofizmu, np. w poemacie "Koniec świata". Wizje świętego Ildefonsa czyli Satyra na Wszechświat (1929) - z licznymi aluzjami do aktualnej sytuacji politycznej w Polsce. Głośny poemat "Bal u Salomona" (1931) ukazuje sprzeczności ówczesnego świata przy pomocy nadrealistycznego obrazowania. W okresie współpracy z radykalnie prawicowym "Prosto z mostu" staje po stronie tzw. prostego człowieka, przedstawiciela lumpenproletariatu i drobnomieszczaństwa, któremu przeciwstawiał oportunistycznego inteligenta, obiekt jego kpin w dalszej twórczości. Wiersze satyryczne, skierowane przeciwko rządom sanacji, jak "Skumbrie w tomacie".

Utwory poetyckie (1937) przyniosły mu w rok później znaczącą nagrodę literacką. W okresie wojny napisał szereg wierszy patriotycznych, np. "Pieśń o żołnierzach Westerplatte". Ogromną popularność zyskał mu m.in. zbiór "Zaczarowana dorożka" (1948). W 1945 rozpoczął pisanie cyklu dialogowanych miniatur "Zielona Gęś" w typie humoru absurdalnego, publikowanych na łamach Przekroju, podobnie jak felietony "Listy z fiołkiem" (1946-1950). Częściowo uległ naciskowi socrealizmu.

Pod koniec życia sławił trwałe wartości sztuki i rolę artysty w poematach "Niobe" (1951) i "Wit Stwosz" (1952), a także w cyklu dziesięciu Pieśni (1953). Autor licznych utworów satyrycznych, powieści, sztuk teatralnych, tekstów piosenek, słuchowisk radiowych, utworów dla dzieci i przekładów.